Χάικου δικά μου + σχόλια

Σιωπές – Χάικου α’

 

Πορφυρά στάχυα

σ’ άνεμο αμείληκτο

χαροπαλεύουν

Πήρε ο Βοριάς

της βροχής ονείρατα

απάνεμά μου

άριχτα κάλλη
του φεγγαριού νεύματα

μοσχοβολήσαν

Φωτιές που σβήσαν
στο χαροπάλεμά τους
αναγεννώνται
Και η σκοτεινιά
μάνας χαϊδέματα
υπενθυμίζει

Μαρία Κ. 24-5-2007 Αφιερωμένο εξαιρετικά!

8 σχόλια

 

supermalina

Αν δεν κάνω λάθος αυτό είναι Χαϊκού σωστά; Και είναι υπέροχο!

 

mariakou

Σωστά Μενεξεδιά μου! Σ’ευχαριστώ πολύ!

 

yellow2000rose

Και η σκοτεινιά

μάνας χαϊδέματα

υπενθυμίζει

πολύ όμορφο… Μάθαμε όλοι τα χαικού τώρα έτσι.. σματςςςςςςςςςςςςςςς

 

mariakou

Έτσι Ροδούλα μου! Κι η κουτσή Μαρία (εγώ) αυτοπροσώπως!:) Βασικά έτσι μου βγήκε και δεν έγραψα πουθενά μέσα στο ποίημα, ότι πρόκειται για χάικου, για λόγους διακριτικότητας. Δεν ήθελα να το προβάλω ως χάικου, αλλά τι να σας κάνω που το έχετε – το έχουμε – μάθει πολύ καλά!

Σ’ ευχαριστώ πολύ τριανταφυλλένια μου! Φιλάκια!

 

fwtin

υπέροχο!!οσο υπέροχες η κυρια που το εγραψε και η κυρια γιά την οποια γράφτηκε…φιλάκια καλή μου

 

mariakou

Σ’ευχαριστώ και πάλι Φωτεινή μου! Τα φιλιά μου!

 

perakis

«Φωτιές που σβήσαν στο χαροπάλεμά τους αναγεννώνται»

Ετούτο μου’μεινε γιατί στο τέλος η έκρηξή του είναι γεμάτη ελπίδα για ζωή!!!

Μπράβο για όλα Μαρία μου!!!! 🙂 Φιλί!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s