Της μετεφηβείας… με ελαφρυντικά – ΙΣΩΣ

Δεν ξέρω αν ήσουν ένα όνειρο,
ίσως ακόμα να κοιμάμαι!
Δεν ξέρω αν υπήρξες κάποτε…
μια σε ξεχνώ – μια σε θυμάμαι!

Ίσως και να ‘σουν φαντασίωση,
του νου τυχαίος επισκέπτης.
Ίσως και πάλι, κάποιο φάντασμα
ή των μικρών μου χρόνων κλέφτης.

Απ’ τη ζωή μου, αλήθεια, πέρασες;
ίσως και να ‘σουν εφιάλτης!
Άδεια καρδιά, χωρίς αισθήματα,
του έρωτα παραχαράκτης!

Ίσως και να ‘σουν ένας άγγελος,
που ξέπεσε στης ζωής τη δίνη
και που ποτέ του δεν ξανάμαθε,
να παίρνει αγάπη και να δίνει.

Ό,τι κι αν ήσουν, τώρα πέρασες…
δε χαίρομαι, ούτε και λυπάμαι!
Κι αν δάκρυ την ψυχή μου κέρασες,
δε σε ξεχνώ… δε σε θυμάμαι!*

* στην πρώτη γραφή:
Ό,τι κι αν ήσουν, τώρα έφυγες…
δε χαίρομαι, ούτε και λυπάμαι!
Ένα μονάχα θα σου πω:
δε σε ξεχνώ… δε σε θυμάμαι!

Μαρία Κ. 7-2-1999

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s