ΒΡΑΔΥ

Στ’ ουρανού το πέλαο σύννεφα αρμενίζουν,
τ’ ένα πίσω απ’ τ’ άλλο, καραβιών κοπάδι.
Τα παχιά χωράφια γλυκοκυματίζουν,
κουρνιαχτός κανένας στ’ όμορφο το βράδι.

Πλήθος περιστέρια σχίσαν τον αγέρα
κι’ έφυγαν στη στέπα με γοργά φτερά.
Κι’ όμως η φωνή τους έρχεται από πέρα
φορτωμένη αγάπη, πίστη και χαρά.

Είναι οι διαλεχτοί μου, οι ακριβοί μου φίλοι,
μέσα στη ζωή μου φλόγα είναι και φως.
Κ’ είν’ η γη ομπροστά μου, μεσ’ στο ωραίο το δείλι
σά βιβλίο κλεισμένο, θησαυρός κρυφός.

Όλο και βαδίζω σ’ ένα δρόμο ίσο
στέκομαι, κοιτάζω- μια έγνοια με κρατεί.
Πόσους έχω αφήσει τέτοιους δρόμους πίσω,
πόσοι ομπρός μου δρόμοι μένουν απλωτοί;

Μέσα μου φυλάγω ανέγγιχτη ακόμα
την ορμή της νιότης, της ζωής τη μπόρα
Γύρω μου ανασαίνει στις πλαγιές το χώμα
κι’ ο πυρός αγέρας δροσερεύει τώρα.

Σύννεφα αρμενίζουν σαν καράβια ωραία,
στου βουνού την ούγια φάνη η νιά σελήνη.
Και χτυπά η καρδιά μου, δυνατή και νέα.
Μιά ζεστήν αγάπη στα βαθιά της κλείνει

Γ.Κοστοπράβ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s