ΠΡΟΣΜΟΝΗ – Ό,τι η καρδιά μου καρτερεί

Η προσμονή με έκανε παιδί

που τρέχει στα καλάμια και στο χώμα

πόση ζωή είναι μπροστά ακόμα

και πότε θα ‘ρθει η λαχτάρα να με βρει;

 

Θα γεννηθώ, σα Φοίνικας κι εγώ

ξανά από σταχτιά αποκαϊδια

τρίζουν της ζωής μου τα σανίδια

καθώς φεύγω βιαστικά με την Αργώ.

 

Στης θάλασσας την άγρια ομορφιά

θα λυτρωθώ και θ’ανασαίνω ακόμα

μακριά απ’τον ασβέστη και το χώμα

με πέντε γλαροπούλια συντροφιά.

 

Θα σας το πω στεριά όταν θα βρω

με μήνυμα σταλμένο σε μπουκάλι

της θάλασσας σαν θα ‘χω δει τα κάλλη

και την ψυχή μου που θα παίζει στον αφρό.

 

4-4-07

επί τόπου

Μαρία Κ.

 

Ό,τι η καρδιά μου καρτερεί

 

Πού είναι το παιδί που παραστράτισε;

ποιος το ‘φερε στο ίσιο του το στράτι;

στο μονοπάτι της ζωής το γύρεψα

στου πόνου του το βρήκα το κρεβάτι.

 

Χρόνια δειλά, μαύρα και μόνα,

αλλόκοτοι νέοι καιροί,

βρήκα στη γλύκα του χειμώνα,

ό,τι η καρδιά μου καρτερεί.

 

Πού είναι οι λαβωματιές της νιότης μου,

στα άσκοπα τα χρόνια του πολέμου;

δε θέλω πια ιππότες στην αγκάλη μου,

λίγη δροσιά πεθύμησα τ’ ανέμου…

 

Καινούριες πανοπλίες μασκαρεύτηκα

και φύτεψα φτερά στην τρικυμία.

Για τους γιαλούς του φεγγαριού πορεύτηκα

της λησμονιάς αναζητώντας τα μνημεία…

 

Χρόνια δειλά, μαύρα και μόνα,

αλλόκοτοι νέοι καιροί,

βρήκα στη γλύκα του χειμώνα,

ό,τι η καρδιά μου καρτερεί.

 

17-4-2007 Μαρία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s