ΠΙΚΡΑ – Ανάκατες σκέψεις

ΠΙΚΡΑ

Τι κι αν η ζωή μού χαμογέλασε
στα μισά του δρόμου σαν βγήκα
και μπήκα στο κενό;
Τι κι αν στις φλέβες μου άρχισε να τρέχει η χλωμάδα;
Μια σκοτεινή γωνιά δώστε μου γιομάτη κόσμο… κόσμο άλαλο….
Δε θέλω χαμόγελα μες στην καταστροφή!
Κάποιος χορεύει πάνω σε πτώματα ιδεών…
Είναι γλυκός ο θάνατος σαν πεθαίνεις με την αγάπη σου….
είναι πικρός ο θάνατος σαν πεθαίνεις με τις ιδέες σου….
Η ζωή μια αρμύρα πασπαλισμένη με ζάχαρη…
Η ζωή ένα δάκρυ λερωμένο με λάσπη….
Η ψυχή μια φωνή φλογισμένη που καίει,
μέσα στις στάχτες του Φοίνικα…
Μια πίκρ’ανείπωτη έγινα
και βγήκα στον κόσμο σεργιάνι…
Απλώθηκα σα ρόγχος
κι έσφιξα τα στήθη των δικαίων 

2003

ΑΝΑΚΑΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Με άσπρη μπογιά ψεκάζω την καρδιά μου
στο μαύρο τοίχο της αβύσσου.
Χάνομαι σε χίλια ουράνια μονοπάτια.
Να μπορούσα να μιλήσω!
Να βρω ένα δρόμο χωμάτινο, ένα σύννεφο και μια κοιλάδα.
Δεν μπορώ να βλέπω πια βουνά!
Βαρέθηκα τις ανηφόρες, τις φιδίσιες στροφές και την άγονη φύση!
Να μπορούσα να δω!
Θέλω ν’ ακούσω τη φωνή μου να την παίρνει ο αέρας,
να την πηγαίνει στο άπειρο.
Θέλω, μπορώ, βαρέθηκα…
Να μπορούσα ν’ακούσω!
Τα μάτια μου αδιάκριτα, κοιτάνε μέσα μου.
Το χάος είναι το τελεύταιο μέρος
όπου θα μπορούσα να χαθώ.
Θέλω, μπορώ, βαρέθηκα, κουράστηκα…
Να μπορούσα ν’αγαπήσω! 

Μαρία Κ. 2003

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s