Ξαφνιασμένα κυλούν…

Λευκό περιστέρι,
πίσω απ’τα σύννεφα η ψυχή μου,
ταξιδεύει στα μονοπάτια
της ύπαρξής σου…..

Αγκαλιάζει το άπειρο
κι η σιγαλιά της νύχτας
γεμίζει ανύπαρκτες ελπίδες
τον χαμένο μου κόσμο…..

Πόσο γελάστηκα,
όταν στην φωτιά της καρδιάς σου
ακούμπησα την ψυχή μου
στην ξέφρενη πορεία της αγάπης…..

Ένας Λυγμός έμεινε
κι ένα ταξίδι….
Κι’η παγωνιά αγγίζει
την ερειπωμένη μου ύπαρξη….

Φθινόπωρο στην ψυχή μου…
και τα φύλλα της,
ωχρά, σκορπισμένα στο χώμα,
στους αμπελώνες των λυγμών,
ξαφνιασμένα κυλούν….

Νίκος Π.© 23-10-06

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s