Ξένα…

 

Σε ξένα ποιήματα γυρεύω τις στιγμές μου
με μαύρη μπογιά βάφω τη ζωή
για να σωθεί το μαύρο χρώμα
να μείνουν στην παλέττα της καρδιάς
μονάχα του ήλιου οι αποχρώσεις και της θάλασσας…

Σε ξένους στίχους χάνω την ψυχή μου
σε ξένες μελωδίες περπατώ
Η ζωή χαροπαλεύει σε ξένες αναμνήσεις βουτηγμένη
βρεγμένη ως το κόκκαλο με κείνο το υγρό
το γλιστερό του ξένου πόνου…

Σε ξένα όνειρα γυρίζει η καρδιά
σε ωκεανούς από αστέρια ξένα
να αναδυθεί παλεύει από την άβυσσο
και μαζεύει της αγάπης τα σπασμένα κατάρτια
τα σχισμένα πανιά μπαλώνει στωικά
και γίνεται φωτιά…

10-11-2002

Μαρία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s