Μικρές αδυναμίες

έχω εκφράσει πολλές φορές την αδυναμία που τρέφω για τη λυρική ποίηση και ιδιαίτερα για εκείνη του ήρωα – ποιητή Λορέντζου Μαβίλη, που πέθανε μαχόμενος για την Ελλάδα. Ακολουθούν δυο όμορφα σονέτα του.

Ψυχοφίλημα

Χρυσοάρμεγα ονείρατα αργοπλένε
Στα πέλαγα του πόθου οι φαντασίες
Και κατά κει αρμενίζουν, όπου επήες,
Όπου τα μάτια σου, άστρα, γελοκλαίνε,

Όπου απάρθενος φέγγεις, λατρεμένε
Κρίνε της ομορφιάς, κι οι μελωδίες
Των τραγουδιών μου σμίγουν τες μαγείες,
Που μες στ’ αγνά σου χείλη σιγοπνένε. –

Χάρου, καρδιά μου θλιβερή, κι αγάλλου!
Πέρασε η μαύρη νύχτα κ’ η άγρια μπόρα.
Άνθι και συ μικρό μες του μεγάλου

Κόσμου το περιβόλι, άνοιξε τώρα.
Δεν ήξερε η ψυχή μου να φιλήση.
Τώρα ξέρει. Ω πανάχραντο μεθύσι!

Έρως και θάνατος

Με εκοίταξε ένα σούρουπο το Μάη,
Το μοσκοβολισμένο Μάη το μήνα,
Και η ματιά της για πάντα μου επρομήνα
Ευτυχία, που το ουδέν δεν πεθυμάει.

Μα ο πόθος δε χορταίνει, όσο κι α φάη,
Μες την καρδιά μου μπήγεται σα σφήνα.
Σα διψασμένη λυώνεται αλαφίνα
Η ψυχή μου, όση γλύκα κι α ρουφάη.

Μάγο, ανέσπερο φως του θανάτου,
Εσύ, ναι, με γλυκειά παρηγορία
Πραΰνεις καθενός τα βάσανά του.

Μες απ’ την αλαβάστρινην υδρία
Ό,τι κι αν τάζης δίνεις. Αφανίζεις
Την πεθυμιά, τους ύπνους αιωνίζεις.

Λορέντζος Μαβίλης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s