ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΑΤΣΑΔΟ

 

Καλέ μου Αντόνιο Ματσάδο:
πως Είναι τα σιτάρια και τα δειλινά
Στους απέραντους κάμπους της Καστίλιας;
Ο ήλιος που φωτίζει την κρύα Σόρια Φωτίζει και την καρδιά σου;
‘Ανθισαν πια οι ελιές στα χώματα της ΜΠαέθας;
Τραγουδούν τα ίδια νερά Στον Νουέρο και τον Ερέσμα;
Πόση αναζήτηση, φίλε, Σ’ ένα λουλούδι της ψυχής;
Πόση Σιωπή που μας τυλίγει. Πόση εγκατάλειψη.
Η καθαρή σου λέξη, γυμνή Κι αληθινή.
Μόνο η λέξη σου
Μας φέρνει την ειρήνη και την ησυχία.
Λεωνάρ, Γκιομπάρ :
φώτα Που θα φωτίζουν τη νύστα σου Και που φωτίζουν Και τις δικες μας νύχτες.
Μόνο η θάλασσα, φίλε, κι όχι το μίσος
Μας δείχνει τον αληθινό δρόμο.
Ως πότε αυτό το σύννεφο της θλίψης;
Πότε θα πάψεις να ‘σαι θλιμένος,
Παλιέ φίλε;
Η θλίψη Τελειώνει διώχνοντας και χαλώντας.
Είμαστε μαζί σου.
Μαζί Με τη βαθιπά μελαγχολική σου μοναξιά.
Μαζί με τη φτωχή κι ορεινή Ισπανία σου.
Κοιτάζουμε προσδοκώντας πως αυξαίνει
Η αιώνια κι αισθαντική σου λέξη,
Το ίδιο όπως Τ’ άσπρα σιτάρια της Καστίλιας.
Μανουέλ Μαρία

Μετάφραση: Μ.Λαγκουβάρδος

Αυτό το ποίημα είναι μια ευγενική χορηγία του ίδιου του μεταφραστή, τον οποίο ευχαριστώ θερμά. Ο διαχωρισμός των στίχων είναι κάπως αυθαίρετος, μια και στα σχόλια του ιστολογίου, απ’ όπου το μετέφερα, όλα τα ποίηματα βγαίνουν ως πεζά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s