της Εφηβείας μου τα σημάδια…1

ΕΨΑΞΑ ΧΘΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ

 

Αφιερωμένο στον άλλο μου εαυτό

 

Έψαξα χθες για να σε βρω

στο μισοσκόταδο της νιότης,

είσαι φανατικός της πότης,

να σ’ απαλλάξω δεν μπορώ.

 

Και με παρέσυρες εκεί,

μέσα στης νιότης σου την τρέλλα,

στα κύματα κρατάς ομπρέλα

κι ένα σωσίβιο στη βροχή.

 

Είσαι στο φως του φεγγαριού

και λες: » ο ήλιος πόσο λάμπει!»

και βλέπεις του χειμώνα θάμπη,

στη μέση του καλοκαιριού.

 

Μανία σου μοναδική

να κάνεις πάντα τ’ άσπρο μαύρο

και αφήνεις το θυμό σαν ταύρο

ή σα μια βόμβα ατομική.

 

Μαζί ‘μαστε από παιδιά,

φίλο καλό σε θεωρούσα

και στα ουράνια σαν πετούσα,

συ με γυρνούσες στη στεριά.

 

Τώρα πετάς μονάχα εσύ

και προσπαθώ να σε προφτάσω…

όχι! Δε θέλω να σε χάσω,

γιατί θα μείνω η μισή!

 

Είσαι ο μισός μου εαυτός,

χωρίς εσένανε δεν ξέρω,

πώς άραγε θα καταφέρω

άνθρωπος να ‘μαι δυνατός!;

 

Έψαξα χθες για να σε βρω

κι όταν σε βρήκα, ήσουν χαμένος

στον κόσμο αυτό, που ‘σαι ένας ξένος,

που θρηνεί γι’ άγνωστο νεκρό.

 

Κι ήρθε η δική μου η σειρά

το δρόμο σου να σου φωτίσω.

Έλα και μην κοιτάς ξωπίσω.

Πάρε τη ζωή στα σοβαρά!

 

1994 Μαρία

 

Ο Ύμνος της Αγάπης

 

Δε βλέπω τίποτα, μονάχα εσένα!

Το δρόμο δείξε μου! έχω χαθεί.

Στ’ αστέρια πάρε με τα μαγεμένα,

στο φως το ατέλειωτο και το βαθύ.

 

Στις μαύρες λίμνες σου χάνομαι φως μου,

μες στο σκοτάδι τους η αγάπη ζει.

Είμαι δική σου και είσαι δικός μου,

όπου κι αν είσαι, θα είμαι μαζί.

 

Ζω απ’ την ανάσα σου και την πνοή σου!

Ζω απ’ του γέλιου σου τη μουσική!

Είσαι και είμαι η κάθε στιγμή σου,

κρυφή αρμονία, χαρά μυστική.

 

Είμαι το άνθος και είσαι ο κλώνος.

Είμαι η ρίζα και είσαι η γη.

Είμαι χρωμόσωμα κι είσαι ο γόνος.

Είμαι το αίμα και είσ’ η πληγή.

 

Είσαι ο ήλιος και είμ’ η αχτίδα.

Είσαι η σκάλα και ‘γω το σκαλί.

Είσ’ η αγάπη και ειμ’ η ελπίδα.

Είσαι το πάτωμα κι είμαι χαλί.

 

Γερά κρατήστε με μπράτσα ασημένια!

Μη με αφήσεις ποτέ μοναχή.

Μέσα στα χέρια σου φεύγει καθ’ έννοια,

σα χελιδόνι πετά η ψυχή.

 

Αιώνια αγάπη ορκίσου μου τώρα

κι αύριο η μέρα θα είναι λαμπρή

κι όταν θανάτου θα έρθει η ώρα,

αγκαλιασμένους θα ‘ρθει να μας βρει!

 

18-4-1993 Μαρία

Της Εφηβείας μου τα σημάδια…Η ΜΑΡΙΑ ΣΟΥ

Η ΜΑΡΙΑ ΣΟΥ

Με ρωτάς ποια είμαι μες στο πλήθος…

μα δε σκέφτηκες πολύ πριν με ρωτήσεις.

Είμαι ένα όνειρο, ένα όραμα, ένας μύθος,

που έτυχε μια μέρα να γνωρίσεις.

 

Μη με ρωτάς ποια είμαι και πού πάω.

Είμαι η Μαρία σου της γης εν’ ανθρωπάκι.

Πάω στη σελήνη και στα σύννεφα πετάω,

στο σκληρό άνεμο μικρό λευκό φτεράκι.

 

Είμαι η Μαρία σου, του κόσμου η Μαρία.

Μέσα στις τόσες, μια σταγόνα κάποιας λίμνης.

Χίλιες φορές έχω γραφτεί στην ιστορία,

πλώρης γοργόνα ή σανίδωμα της πρύμνης.

 

Καράβι είμαι, μες στο πέλαγος ριγμένο,

μια Παναγιά, μια θάλασσ’ αφρισμένη.

Ένα νησί μικρό, μονάχο, ερημωμένο,

που να ‘ρθει κάποιος περιμένει.

 

Ρόδο μικρό, τριανταφυλλάκι μαδημένο,

λουλούδι της αυγής, του κόσμου αστέρι.

Ένα μικρό παιδάκι ξεχασμένο,

που όλοι και κανένας δεν το ξέρει.

 

Πάω παντού και βρίσκομαι κοντά σου.

Μονάχη τριγυρνώ μέσα στ’ αγέρι.

Δε σου ζητώ όλα τα υπάρχοντά σου,

μονάχ’, αν θες, να μου κρατάς το χέρι.

 

Γι’ αυτό σταμάτα να μου κάνεις ερωτήσεις,

άσε τα λόγια τα πολλά, τα φουσκωμένα!

Μες στην καρδιά σου θε να βρεις τις απαντήσεις,

για όλες του κόσμου τις Μαρίες και για μένα…

 

Κι αν πάλι η καρδιά σου δε σου λέει,

ρώτα τ’ άστρα, τα λουλούδια, τα πελάγη.

Ένα κορίτσι είμαι που μονάχα κλαίει,

λες και το μάγεψαν του κόσμου όλοι οι μάγοι.

Απρίλης 1992 Μαρία

 

 

Της Εφηβείας μου τα σημάδια…ΕΥΤΥΧΙΑ

 

ΕΥΤΥΧΙΑ

Σ’ ένα καλντερίμι βρήκα την ψυχή μου

ήσυχη να κάθεται κι ευτυχισμένη.

Να περπατά την είδα στα στενά σοκάκια

και να νιώθει έτοιμη να πετάξει.

Την άκουσα να λέει καλημέρα σ’ όλους

γνωστούς και άγνωστους

και να τραγουδά ένα σκοπό χαρούμενο.

Και είπα: αυτή είναι ευτυχία! Απλή και λιτή,

σ’ ένα παρελθόν, που γίνεται παρόν

σε δυο μονάχα τόπους:

στα σοκάκια της Πλάκας και στην ψυχή μου!

26-5-1995 Μαρία

10 σχόλια

 

GIANNOYLAKIS

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΞΑΦΝΙΚΟ

 

mariakou

Ένα αισιόδοξο και δη άμετρο χρειαζόταν ανάμεσα σε τόσα έμμετρα και απαισιόδοξα…

 

GIANNOYLAKIS

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΞΑΦΝΙΚΟ. ΙΣΩΣ ΤΑΣΧΟΛΙΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΦΤΑΩ ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ

 

mariakou

Δεν πειράζει Στράτο. Υπάρχει και κάτι που κρατάω για το τέλος. Σε λίγο θα το δεις…

 

GIANNOYLAKIS

ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ ΝΑ ΤΟ ΔΩ.

ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΩ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΙΕΣ.

 

GIANNOYLAKIS

ΕΑΝ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΥΘΥΣΗ ΠΩΣ ΘΑ ΣΕ ΒΡΙΣΚΩ

 

mariakou

Μπορείς να με βρίσκεις μέσω του προφίλ μου εδώ: http://profiles.pathfinder.gr/view/mariakou

 

 

avatar

Πολύ ενδιαφέρουσα η προσπάθειά σας συναδέλφισσα. Επιτρέψτε μου να την προβάλω από το δικό μου βλογ.

Της Εφηβείας μου τα σημάδια… Έψαξα χθες για να σε βρω

ΕΨΑΞΑ ΧΘΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ

Αφιερωμένο στον άλλο μου εαυτό

Έψαξα χθες για να σε βρω

στο μισοσκόταδο της νιότης,

είσαι φανατικός της πότης,

να σ’ απαλλάξω δεν μπορώ.

Και με παρέσυρες εκεί,

μέσα στης νιότης σου την τρέλλα,

στα κύματα κρατάς ομπρέλα

κι ένα σωσίβιο στη βροχή.

Είσαι στο φως του φεγγαριού

και λες: » ο ήλιος πόσο λάμπει!»

και βλέπεις του χειμώνα θάμπη,

στη μέση του καλοκαιριού.

Μανία σου μοναδική

να κάνεις πάντα τ’ άσπρο μαύρο

και αφήνεις το θυμό σαν ταύρο

ή σα μια βόμβα ατομική.

Μαζί ‘μαστε από παιδιά,

φίλο καλό σε θεωρούσα

και στα ουράνια σαν πετούσα,

συ με γυρνούσες στη στεριά.

Τώρα πετάς μονάχα εσύ

και προσπαθώ να σε προφτάσω…

όχι! Δε θέλω να σε χάσω,

γιατί θα μείνω η μισή!

Είσαι ο μισός μου εαυτός,

χωρίς εσένανε δεν ξέρω,

πώς άραγε θα καταφέρω

άνθρωπος να ‘μαι δυνατός!;

Έψαξα χθες για να σε βρω

κι όταν σε βρήκα, ήσουν χαμένος

στον κόσμο αυτό, που ‘σαι ένας ξένος,

που θρηνεί γι’ άγνωστο νεκρό.

Κι ήρθε η δική μου η σειρά

το δρόμο σου να σου φωτίσω.

Έλα και μην κοιτάς ξωπίσω.

Πάρε τη ζωή στα σοβαρά!

1994 Μαρία

ΣΕ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΡΟΣΕΞΑ ΚΙ ΑΠΟΨΕ ΗΣΟΥΝ ΥΠΕΡΟΧΗ Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

perakis

Έχω την εντύπωση πως κάλλιστα μπορεί να μελοποιηθεί.. Τι λες εσύ?? 🙂

 

Της Εφηβείας μου τα σημάδια…Η ΖΩΗ ΜΟΥ

 

Η ΖΩΗ ΜΟΥ

Να γράψω δεν μπορώ και να σκεφτώ

Ούτε μια λέξη

Κι αναρωτιέμαι μες στο βάσανο της ζωής

Πώς έχω μπλέξει;

Στ’ αστέρια θε να πάω, εκεί ψηλά

Θεέ μου, τι πλάνη!

Εγώ θα φτάσω κει που δε ‘φτασε κανείς

Ούτε και φτάνει;

Σ’ ένα δάκρυ βρέθηκε όλη μου η ζωή

Συμπυκνωμένη

Και ψάχνω απελπισμένα για να βρω

Τι άλλο μένει.

Κει μέσα στης ζωής μου το λυγμό

Έχω βουλιάξει

Και παλεύω απελπισμένα μην πνιγώ&

Και τι θ’ αλλάξει;

Μα βλέπω το δικό σου χέρι που ‘ν’

Σε με απλωμένο

Και ότι βρήκα ένα λόγο για να ζω

Καταλαβαίνω!

24-6-1993 Μαρία

πάντοτε θα υπάρχει κάποιος και κάτι που θα μας κάνει να ζούμε και να συνεχίζουμε γι’ αυτό…. κι εκεί που μπορεί να μη το περιμένουμε εκεί θα αναπτερώνονται και οι ελπίδες μας στη ζωή υπενθυμίζοντάς μας ότι τελικά δεν είμαστε μόνοι…

mariakou

Έτσι είναι Αθή μου, ακριβώς όπως το λες!

takis_tsantilas

Όμορφο Μαρία το γραπτό σου και με κάποιες μελαγχολικές αποχρώσεις… Καλησπέρα σε σένα και τη φίλη μου την Άθη…

mariakou

Έχει γραφτεί πριν 14 ολόκληρα χρόνια Τάκη, πάνω στην εφηβεία. Τότε η διάθεση τείνει να είναι λίγο μελαγχολική, οπότε είναι φυσικό να εκπέμπει μελαγχολία. Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

mrodopo

Η εφηβεία …τι πανεμορφη και τι δύσκολη ανηφορα… να εισαι παιδί και οχι να ανακαλύπτεις τι σημαίνει να αιμορραγείς απο τα όνειρα και τον έρωτα… και οταν βλεπεις οτι τα αστερια δεν μπορείς να αγγίξεις με λάσο την νιότη σου να τα κατεβάζεις στην γη..

Την καλησπέρα μου..:):)

mariakou

Καλησπέρα Μαρία μου! Πανέμορφο το σχόλιό σου!

perakis

Από τα πιο γλυκά σου Μαράκι μου!!! Μια σταλιά παιδάκι, τέτοια έγραφες καλό μου, αντί να διαβάζεις?? χεχεχε..

Υ.Γ. Πολύ καλά έκανες!! 🙂

 

Της Εφηβείας μου τα σημάδια…Σε 300 άτομα μέσα

 

ΣΕ 300 ΑΤΟΜΑ ΜΕΣΑ

Σε τριακόσια άτομα μέσα

είσαι πάλι μοναχή

και μου λες με πάθος ότι

είν’ ωραία η ζωή!

Και τη βλέπεις σαν ποτάμι,

που κυλά σιγά-σιγά

Κι όμως, ζεις στο παραμύθι,

που μας έλεγε η γιαγιά.

Η ζωή είναι μια στάλα,

που όλο πεφτει με ορμή.

Είναι μια μικρή ψιχάλα,

που δροσίζει το κορμί.

Είναι κόλαση που καίει

και μας τρώει τα σωθικά.

Ειν’ ένα μωρό που κλαίει

και στρατιώτης που νικά.

Ειν’ ένα γλυκό κεράσι,

που το έφτιαξ’ η μαμά

και θα φύγει, θα περάσει

πριν το πάρεις μυρωδιά.

Σε τρακόσια άτομα μέσα,

τη ζωή ψάχνεις να βρεις.

Μην την ψάχνεις, θα σου φύγει,

πριν ακόμα τη χαρείς!

Η ζωή ‘ναι μεθυσμένη

και τρεκλίζει συνεχώς,

απ’ τις πίκρες τσακισμένη,

τυφλωμένη απ’ το φως.

Ειν’ χαμένη ευκαιρία,

είναι φλόγα από κερί,

ανηφόρας ειν’ πορεία

και παιδί που απορεί.

Ειν’ ευαίσθητη και μόνη.

Και σκληρή και δυνατή.

Κλαίει, παλεύει και κρυώνει

κι έχει τη γροθιά σφιχτή.

Σε μπερδεύει, σε πληγώνει,

σε χαϊδεύει τρυφερά.

Όλα τ’ άδικα πληρώνει

και δε δίνει έναν παρά.

Σε τριακόσια άτομα μέσα

ψάχνεις νά βρεις πού τραβάς:

μόνη σου μες στους τρακόσιους,

Θερμοπύλες πολεμάς!

8/9-11-1995 Μαρία

Της Εφηβείας μου τα σημάδια…ΚΙ ΑΝ

ΚΙ ΑΝ

Κι αν περπατώ μες στη βροχή,

τον Ήλιο έχω στην καρδιά μου!

Κι αν στη ζωή ‘μαι μοναχή,

εσένα έχω στα όνειρά μου!

Κι αν στο σκοτάδι περπατώ,

ξέρω πού πάω και τι κάνω

στα πόδια μου γερά πατώ

και δε φοβάμαι να πεθάνω!

Κι αν η μοίρα με χτυπά,

‘γω μοναχή τα καταφέρνω!

Για σε η καρδιά μου κι αν χτυπά,

‘γω ξέρω πίσω να τη φέρνω!

Γιατί  ‘μαι αστέρι λαμπερό

μέσα στου ουρανού τα βάθη!

Και ό,τι θέλω, το μπορώ

να ζω μονάχη έχω μάθει.

Τις μάχες μου όλες τις νικώ

και τον αγώνα δεν τον χάνω

και όταν μου συμβεί κακό,

με δυναμώνει παραπάνω!

Γι’ αυτό και σκέψου το καλά,

αν θέλεις δίπλα μου να μείνεις:

θα πάρεις από με πολλά,

μα πρέπει και πολλά να δίνεις!

30-10-1995 Μαρία

Πανέμορφο Μαράκι μου.. εκπέμπει δυναμισμό και αισιοδοξία. Είμαι σίγουρη ότι αυτά τα στοιχεία σε χαρακτηρίζουν 🙂 Τα φιλιά μου για ένα όμορφο υπόλοιπο Κυριακής!

mariakou

Σε ευχαριστώ γλυκειά μου Φρανσίν. Αισιόδοξη ήμουν πάντα, δυναμική ενίοτε. Λίγο πιο ώριμη από τότε, ίσως. Μπορεί και μια σταλιά λιγότερο ενθουσιώδης, χωρίς να έχω χάσει τελείως τον ενθουσιασμό. Η ραντολογία της εφηβείας μου συνεχίζεται και ταξιδεύω μέσα της, θυμούμενη τον εαυτό μου πριν από χρόνια.

FranSin

Σίγουρα πιο ώριμη.. Οι καταστάσεις ωριμάζουν, όπως και να το κάνεις. Όσο για τον ενθουσιασμό.. σίγουρα δεν μπορεί να είναι ο ίδιος, στην παρούσα φάση, πάει και έρχεται ανάλογα τις καταστάσεις 😉

perakis

Πολύ όμορφο, πολύ εφηβικό, πολύ γλυκό…. :):)

Της Εφηβείας μου τα σημάδια…ΚΕΝΟ

 

ΚΕΝΟ

Βλέπω ένα κενό, που ‘ναι ικανό

να χωρίσει, να ενώσει και να δέσει

Βλέπω ένα κενό, που ‘ν’ τόσο βαθύ,

που στα μήκη του τ’ ατέλευτα έχω πέσει

Βλέπω ένα κενό, τόσο σκοτεινό,

που βλέμμα δε με βλέπει στο σκοτάδι

Βλέπω ένα κενό άγριο, τρυφερό,

που με τυλίγει και με ακουμπά σα χάδι

Βλέπω στο κενό ήλιο κι ουρανό

τη μορφή σου και το πρόσωπό σου

Βλέπω μια κραυγή μαύρη και λευκή

να βγαίνει μέσα απ’ το πικρό χαμόγελό σου!

Βλέπω μια ζωή μόνη και κενή,

ν’ απλώνεται στα βάθη και στα μήκη

Βλέπω μια πνοή λίγη και ισχνή

να χάνεται μες στου γκρεμού τη φρίκη…

23-8-1995 Μαρία

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s