Εξαγνισμός (Το αγαπημένο μου!)

 

Μαύρη ψυχή και στείρα δε γεννά
του πνεύματος καθάριες αναμνήσεις.
Μια καταχνιά, όπου και να γυρίσεις
και κοφτερό σκοτάδι που πονά.

 
Με σφίγγουν τα λουριά της ανοχής.
Φέρε μου τ’ ατσάλινο μαχαίρι
και χάραξέ μου τις γραμμές στο χέρι
που σβήσαν οι σταγόνες της βροχής.

 
Συνθλίβω μες στη χούφτα μου το χτες,
που μ’ένα κόμπο στο λαιμό ξαναγυρνάει.
Μου είπες ότι η μοναξιά πονάει,
και για τις πίκρες που μου δίνεις, πως δε φταις.

 
Αφησέ με στη φωτιά να εξαγνιστώ
και να καώ, δε σου ζητώ καμιάν ευθύνη
το σώμα μου κι αν δώσω στο καμίνι,
την ψυχή μου σε κανένα δε χρωστώ!

 

 

Μαρία Κ. 25-07-2007

Στο Αερικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s