Αν γύριζα το χρόνο πίσω…

Κάποιο παιχνίδι που παίζαμε παιδιά  και ακόμα εδώ μέσα το παίζουμε,ίσως επειδή έχουμε ανάγκη να παιδιαρίσουμε λίγο,είχε τίτλο «αν γύρναγα το χρόνο πίσω». Έπρεπε ο καθένας να πει τι θα άλλαζε στη ζωή του, τι θα έκανε που δεν έχει κάνει, τι διαφορετικές αποφάσεις θα έπαιρνε…

Δεν ήταν από τα αγαπημένα μου παιχνίδια. Όχι επειδή το να γυρίσεις το χρόνο πίσω είναι μη εφαρμόσιμο κι εγώ υπέρμαχος του ρεαλισμού, αλλά γιατί η απάντησή μου, σε όλες τις φάσεις της ζωής μου, ήταν πάντα η ίδια:

«Δε θα άλλαζα απολύτως τίποτα. Δε θα έκανα, ούτε θα έλεγα κάτι παραπάνω ή κάτι λιγότερο από αυτά που έχω κάνει και έχω πει ήδη. Κι αν πιστέψω στη μοίρα, καλώς μου έφερε όσα ήρθαν. Αν δεν είχα ζήσει όλα όσα έζησα, δε θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι. Θα στερούμουν εμπειριών, μερικών πολύτιμων για τη διάπλαση του ανθρώπου που είμαι τώρα. Έπειτα ποτέ δεν ευχήθηκα να μην είχα γνωρίσει κάποιους ανθρώπους που πέρασαν και φύγαν. Όσοι ήρθαν, καλώς ήρθαν κι όσοι έφυγαν καλό τους δρόμο στη ζωή. Στη μνήμη μένουν οι καλές στιγμές και πάντα τους θυμάμαι με αγάπη.

Αγάπη…από κανένα δε στέρησα το «σ’αγαπώ», όταν το ένιωσα. Σε κανένα δε χρωστάω ανείπωτα συναισθήματα. Ακόμα και ο πικρός ο λόγος μου, καλώς ειπωμένος. Πίσω δεν τον παίρνω. Χρήσιμος φάνηκε κι εκείνος στον αποδέκτη του, χρήσιμος και σε μένα που δε με βάρυναν ανομολόγητες πίκρες.

Συγνώμες δεν οφείλω. Τις έχω μοιράσει κατά πώς έπρεπε. Εκείνες που δεν ειπώθηκαν σε μένα, δε χρειαζόταν τελικά να ειπωθούν. Την  έφερε μόνος του ο χρόνος τη συγχώρεση.

Τα λάθη μου δικά μου και ευχαρίστως θα τα ξανάκανα. Χωρίς αυτά μένεις μέσα σε μια γυάλα, παρέα με την κουρδιστή μπαλαρίνα, αποστειρωμένος και προστατευμένος. Μέχρι να έρθει η μεγάλη κατραπακιά που θα σπάσει το γυαλί και τότε αλίμονο: θα είσαι εύθραυστος, γιατί μέσα στη γυάλα ποτέ δεν είχε χρειαστεί να ατσαλωθείς.

 Ακόμα κι εκείνοι που φύγαν οριστικά, δε μου χρωστάνε, ούτε τους χρωστώ. Ήταν να φύγουν. Ποια είμαι εγώ που θα αποφάσισω να τους ξαναζωντανέψω; άλλωστε ζουν με στην ψυχή και την καρδιά μου στη θέση που τους πρέπει. Κι ακόμα πιο ψηλά, εκείνοι που βιάστηκαν να ταξιδεύσουν.Γιατί όποιος φεύγει νωρίς, αποκτά δικαιώμα εξιδανίκευσης.

Γι’ αυτό, όχι ευχαριστώ! Δε θα πάρω από το χεράκι το χρόνο μου να τον πισωγυρίσω. Τον αφήνω να κυλά όπως του αρμόζει και τον γεμίζω εμπειρίες και αναμνήσεις πολύτιμες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s